Waarom zou je met kinderen verre reizen gaan maken en hoe organiseer je dat?

Waarom doe je zoiets?

"Waarom ga je nou met je ( kleine ) kinderen een verre reis maken? Op camping in Frankrijk hebben ze het toch ook prima naar hun zin?" "Jullie gaan alleen op zo'n verre reis voor jezelf, de kinderen hebben daar niks aan!",  "Weet je wel wat voor enge ziektes daar allemaal heersen", "Die arme kinderen zitten straks 11 uur in een vliegtuig en komen dan in een land waar het snikheet is en ze niemand kunnen verstaan".

Allemaal vragen en meningen die wij ook over ons heen kregen toen we in 2001 vertelden dat we met ons (destijds) 3 jarige dochtertje op reis naar Thailand gingen. Op zich niet eens helemaal onbegrijpelijk als eerste reactie, maar als je er nog eens goed over nadenk, waar hebben ( kleine) kinderen nu behoefte aan?  Aandacht, en een uitdagende omgeving waarin ze hun energie kwijt kunnen. Op de camping en Frankrijk kan dat inderdaad, maar rondrennen door de ruines van een vervallen tempel of op het strand spelen met stukjes aangespoeld koraal is echt geen straf. Even volledige 100% aandacht van je ouders omdat je met je eigen gezinnetje de wereld ondekt hoor je ook niet veel kinderen over klangen. Die ziektes en diaree kunnen ze tegenwoordig net zo goed oplopen in het all inclusive resort aan de Turkse kust als op de nachtmarkt van Chang Mai. 11 uur in een snikhete auto met een vermoeide papa achter het stuur en een moeder die chagerijnig is omdat je WEER een andere DVD wil zien, is dat dan het ultieme begin van je vakantie?  En tenslotte, Ok, de kinderen verstaan geen Vietnamees, maar Frans of Spaans is net zo'n grote abacadabra...

We hebben het dus toch gedaan, en dat hadden we beter niet kunnen doen...... We waren namelijk meteen verslaafd aan het reizen met kinderen en het ergst was, die kinderen ook... Nu staan we dus op het punt om komend jaar ( 2010)  een haf jaar te gaan rondreizen door Zuid Oost Azie...

In 2001 besloten we dus om met onze dochter en de rugzakken op de bonnefooi door Thailand te trekken. Dit beviel zo goed en Kathy vond het zo leuk dat we in 2002 nogmaals gingen. Vorig jaar, 2008, zijn we ( inmiddels met zijn vieren) 6 weken wederom door Thailand getrokken. 

Het is zo speciaal om dit met kinderen te kunnen doen, je ziet de reis heel anders, je kijkt er met hun blik naar, daardoor ervaar en beleef je alles veel intensiever.

Wij zouden wel iedere vakantie op deze manier willen doorbrengen, maar willen onze meiden dat ook? Wij wisten al heel lang dat we zo’n lange reis zouden gaan maken, maar dachten altijd dat we dit zouden doen als de meiden zelfstandig zouden wonen.

Een opmerking van onze oudste dochter gaf eigenlijk de doorslag: Met een serieus gezicht (en ondeugende ogen) op de vlucht vanuit Thailand terug naar Nederland zei zij: “Papa en mama, volgend jaar wil ik weer naar Thailand, maar dan niet voor 6 weken… dan graag voor 6 maanden.” En daar, op meer dan 10 kilometer hoogte, werd, zonder dat wij ons daar bewust van waren, de teerling voor de komende reis geworpen.

Kathy wilde wel, maar Floortje, zou die dat wel willen? Dat hebben we niet rechtstreeks gevraagd, dit om te voorkomen dat ze denkt dat we weer zouden gaan. De wijze waarop Floortje praat over haar belevenissen was genoeg. Zo zei ze tegen haar oma:
“Ik  wilde niet weg van vakantie, ik wilde gewoon in een ander huisje slapen en altijd met de trein naar het volgende huisje gaan, want dan kon ik weer nieuwe vriendinnen maken. En dan kon ik weer op de olifant rijden en door het oerwoud lopen met mijn vriendin!” Plaatsen zijn in haar herinnering gekoppeld aan de daarbij behorende vriendinnen!

In de komende 6 maanden hebben we een drietal doelstellingen waar we invulling aan gaan geven.

ØEen band smeden voor het leven door een gezamenlijke unieke ervaring als gezin.
ØZowel onszelf als de meiden een kans geven om andere culturen te “(be)leven”.
ØReflectie op onszelf als persoon en als professional om in beiden nog verder te kunnen groeien.

Is die band dan nu niet goed? Kunnen we niet tijdens een gewone vakantie culturen besnuffelen? Zijn we dan zo onzeker of ontevreden over onszelf of ons gezin dat we een time out nodig heb?
Nee, helemaal niet! In tegendeel zelfs, op al die fronten gaat het juist uitstekend en hebben we het prima naar ons zin, alleen geloven we wel in de filosofie dat “je niet ziek hoeft te zijn om beter te worden”.  Juist nu, terwijl alles prima gaat en de mogelijkheid zich voordoet willen we die ook grijpen en daar als een beter mens uitkomen. Van grotere waarde, zowel voor elkaar als voor onze werkgever.

Hoe doe je dat nou?

Net als waarschijnlijk meer mensen dat ervaren hadden wij ook al eerder na een vakantie het gevoel, "aaaah dit was te kort ik zou wel eens voor langere tijd achter elkaar op vakantie willen gaan!"
Net als bij die "meeste mensen" ging dat ook meestal wel weer over als we eenmaal weer terug in "the rat race" van het dagelijkse leven zaten met werk, hobby's en familie.
Na onze vakantie van 6 weken in 2008 bleef dat gevoel echter knagen en was het reisvirus met kinderen ECHT toegeslagen. We bleven maar praten over die vakantie en we bleven maar de reisverslagen en foto's bekijken.
Via www.verrereizenmetkinderen.nl kwamen (en bleven) we in contact met andere ouders die ook lange reizen maken met hun gezin dus als zij het kunnen.... dan moeten wij dat ook kunnen vonden we.

We zijn er toen echt serieus mee aan de slag gegaan en hebben op een rijtje gezet wat er allemaal werkelijk bij komt kijken als je zoiets wilt gaan doen.
Geloof me, als je langdurig OP REIS wil, zeker met kinderen die leerplichtig zijn, moet je ECHT serieus zijn. Het is wel even iets anders dan aan paar weken in de schoolvakantie naar de zon!. Maar zoals met alles in het leven is het een kwestie van keuzes maken, als je zoiets wil doen moet je andere zaken gewoon laten, Prioriteiten stellen daar gaat het om.
Omdat we gemerkt hebben dat het nog niet meevalt om een totaalplaatje te krijgen, willen we hier op een rijtje zetten wat wij allemaal tegenkwamen en waar je op moet letten. Als wij er wat aan hebben, zijn er vast meer mensen die we daar gelukkig mee kan maken. Ik zeg maar zo "Beter goed gejat, dan slecht bedacht"!!

Leerplicht:

Een van de eerste zaken waar we tegenaan liepen was de Leerplicht. In Nederland is in tegenstelling tot veel andere landen niet alleen een leerplicht maar ook een "schoolplicht". Je kinderen moeten dus vanaf hun 5e jaar ingeschreven zijn op een school die door de leerplichtwet erkend wordt. Ervaringen van diverse ouders heeft aangetoond dat dit nog niet zo eenvoudig is. De leerplicht dateert van 1969...
In die periode waren zaken zoals een Sabbatical iets waar geen rekening mee gehouden werd. Op zich logisch, in die tijd, maar wat als je in 2009 leeft??... In de praktijk blijkt dat de Leerplicht Ambtenaren ( LPA ) daar individueel mee om mogen en kunnen gaan. De ene ouder heeft geen enkel probleem om toestemming te krijgen, de ander krijgt 0 op rekest en "in bezwaar" gaan heeft geen zin. De LPA's zijn zelfstandig in hun keuze, het ligt er dus maar net aan hoe de LPA in jouw gemeente erover denkt.
Een goede voorbereiding is het halve werk zoals ze zeggen en dus ook in dit soort zaken. Wij hebben dan ook de aanvraag in drie delen gehakt.

1. Een "pro forma" verzoek waarin we duidelijk aangaven dat het niet zomaar een "bevlieging" was, maar dat we er serieus en goed over nagedacht hadden.
2. Belllen naar de LPA om te vragen of hij/zij het verzoek ontvangen had en om een nadere toelichting te geven. ( bij ons werd al aangegeven dat de wereldschool een vereiste was )
3. Een persoonlijk bezoek met het inleveren van een Plan Van Aanpak hoe we de scholing tijdens de reis willen gaan borgen.

Dat alles was voldoende om toestemming te krijgen voor onze plannnen. Op zich helemaal niet moeilijk maar een kwestie van goed nadenken en presenteren. 

Werkgever:

Toestemming van de LPA is natuurlijk leuk, maar als je na de reis nog wil terugkeren bij je huidige werkgever is het wel van belang dat ze ook daar enthousiast worden.
In mijn geval was ook dat een kwestie van goed voorbereiden, het nodige lobbywerk, en kennis van de beschikbare reglementen in de CAO.
In een notendop bestond mijn motivatie uit de volgende elementen:
"Ik werk nu 12 jaar bij dezelfde werkgever in verschillende functies en heb in die tijd bewezen dat ik breed inzetbaar ben. Om zowel voor mezelf persoonlijk als voor mijn werkgever gemotiveerd te blijven wil ik er een tijdje tussenuit met mijn hele gezin.
Na die time out heb ik weer een frisse en open visie op het werk en de processen die zich daar afspelen. Hierdoor ben ik van meer waarde voor mijn werkgever dus is het een investering in het behoud van een waardevolle medewerker."
Daarnaast had ik nog recht op ouderschapsverlof en heb ik nog een hoop vakantiedagen staan.
Los van alle mooie woorden en onderbouwing is het natuurlijk in eerste instantie wel van belang dat je werkgever ook mee WIL werken. In een groot bedrijf zal dat eenvoudiger zijn dan bij een kleine zelfstandige. Hoe dan ook heb je de meeste kans als je van tevoren goed heb nagedacht waarom je het wil en dat je het goed voorbereid.

Filosofische touch

Wat filosofischer maar in mijn geval niet minder waar geloof ik daarnaast wel in enige mate van “synchroniciteit” of in goed Nederlands, “gebeurtenissen afdwingen”.
Waarschijnlijk ken je dat ook zelf wel, soms doen gebeurtenissen zich zo gelijktijdig of opvolgend voor dat het bijna geen toeval meer kan zijn…  Zo kan je wel eens hebben dat je e afgelopen dagen opeens een paar keer dacht aan die oude schoolvriend die je uit het oog ben verloren en een week later kom je hem gewoon op straat tegen…. Meestal gaat dat ongemerkt voorbij maar soms voel je het gewoon, er is iets bijzonders aan de hand!

Wij ervoeren dat toen we de beslissing hadden genomen om er ECHT voor te gaan. Op het Internet waren we druk bezig om informatie te verzamelen van mensen die ook langere periode met kinderen aan het reizen waren. Op een avond kwamen we een gezin tegen die anderhalf jaar in een verbouwde truck met hun kinderen door Afrika hadden gereisd ( www.afri-kasa-fari.nl ).
Zij zijn nu ongeveer een jaar terug en hebben hun kinderen op reis les gegeven. Een mailtje met wat vragen is dan natuurlijk zo gesteld. Van hun verhalen werden we alleen maar enthousiaster dus we kwamen er helemaal “in”. Twee dagen later fiets ik met Floortje naar het zwembad en wat denk je?  Staat voor me bij de stoplichten die truck met daarin de vrouw waarmee ik net twee dagen geleden contact heb gemaakt via de mail…
Nog zoiets. In al die 10 jaar dat ik nu vader ben, heeft mijn werkgever een regeling voor ouderschapsverlof. Ik heb er nooit aandacht aan besteed en net nu ik het op wil gaan nemen, word in de CAO een aanpassing doorgevoerd waardoor het recht op ouderschapsverlof bij nieuwe aanvragen word verdubbeld….
Stom toeval? Een wonder? Het lot??
Ik geloof erin dat het alles te maken heeft met het stellen van persoonlijke doelen. Niet in de trant van, “ ik zou wel willen dat….” Het zou leuk zijn als…” maar echt het stellen van een doel “ Ik ga…!!”  Als je je “antennes” afstemt op hetgeen je wil bereiken, dan zie je ineens die dingen waar je al jaren ongemerkt aan voorbij loopt opeens helder uitverlicht voor je staan. PAK DIE KANS !!

(door Marty de Jonge, www.mawekafloinazie.nl)